كس . تبن ( tebn ) و ( tabn ) ا . ع . كاه . ج : اتبان و تبون . تبن ( taban ) م . ع . تبن تبنا و تبانة : مر . تبانة . تبن ( tobon ) ا . پ شوره‌زار و زمين بىگياه . تبن ( taben ) ص . ع . بازىكننده بدست خود بهر چيز . و باريك‌بين . و ريزه كار و زيرك . تبنا ( tabn ) ا . پ . بلغت زند و پا زند كاه گندم و جو و جز آن . تبنان ( tabn n ) و ( tobn n ) ا . پ . تنبان و پاى جامه و شلوار دراز . تبنة ( tebnat ) و ( tabnat ) ا . ع . واحد تبن ( tebn ) و ( tabn ) . تبنج ( tabannoj ) م . ع . نسبت دادن خود را بخاندان بزرگ . تبند ( taband ) ا . پ . فريب و حيله و مكر . تبندر ( tabandar ) ا . پ . چوبى كه در پس در نهند تا محكم گردد . تبنده ( tabande ) ص . پ . درخشان و تابان و تابنده . تبنك ( tabank ) و ( tobank ) ا . پ . دريچهء زرگرى كه قالبى است جهت ريختن زر و سيم گداخته در آن . و بوتهء زرگرى . تبنك ( tabannok ) م . ع . تبنك به : مقيم شد به آن . و تبنك فى عزه : جاىگير شد در عزت . تبنكه ( tabanke ) ا . پ . طبله‌اى كه نان در آن گذارند . و تنور نان‌پزى . و ظرفى كه در آن غله كنند . تبنگ ( tabang ) ا . پ . طبقى پهن و بزرگ و چوبين كه اجناس بقالى در آن كنند . و دف و دهل . و آوازى بلند و تند مانند آواز ناقوس . تبنگو ( tabangu ) و تبنگوى ( tabanguy ) ا . پ . طبق نان . و زنبيل و سبد . و كيسهء حجام و عطار كه بتازىجونه گويند . و صندوق و صندوقچهء اهل صنعت و جائى كه در آن پول گذارند . تبن مكى ( tebne - makki ) ا . پ . رستنى است كه بتازى اذخر گويند . تبنن ( tabannon ) م . ع . ثابت ماندن . تبنى ( tabanni ) م . ع . تبنيت فلانا : پسر گفتم فلان را و يا پسر خواندم آن را . و تبنت المراة : چهار زانو نشست آن زن و فراخ كرد هر دو پا را از فربهى و ان جلست تبنت : چون بنشيند مانند قبهء به پا كرده مىباشد . تبنية ( tabneyat ) م . ع . بناه تبنية : بر آورد آن خانه را . تبنيت ( tabnit ) م . ع . بنت عنه تبنيتا : خبر پرسيد و بسيار سؤال كرد از وى . و بنته بكذا : ساكت كرد و غالب شد او را بحجت . و بنته الحديث : هرچه در دل داشت با وى در ميان نهاد . تبنيج ( tabnij ) م ع . بنجه تبنيجا : بنگ خورانيد او را . و بنجت القبجة : آواز كرد كبك در سوراخ خود . تبنيس ( tabnis ) م . ع . پس ماندن يق بنس عنه تبنيسا . تبنيش ( tabnic ) م . ع . سست شدن در كار يق بنش فى الامر تبنيشا . تبنيق ( tabniq ) م . ع . بنق الودى تبنيقا : پيوند كرد نهال را و بنق بالمكان : اقامت كرد در آن جاى . و بنق كلامه : جمع كرد و بياراست سخن خود را . و بنق كذبه : بر بافت دروغ را و آراست آن را . و بنق ظهره بالسوط : مجروح كرد پشت آن را بتازيانه . و بنقه الشيئى : در گردن وى كرد و عهدهء او نمود . و بنق القميص : خشتك ساخت براى پيراهن . و بنق الجعبة : فراخ دهن و تنگ دنباله ساخت تركش را . تبنيك ( tabnik ) م . ع . برآمدن دو دختر از قبيلهء خود و بهم ديگر خبر اهل خود دادن . و حاجت روا كردن يق اذهبى فبنكى حاجتنا اى اقضيها . تبنين ( tabnin ) م . ع . بنن الشاة : بست گوسپند را تا فربه كند . تبو ( tabv ) م . ع . تباتبوا ( از باب نصر ) : غزا كرد و غنيمت گرفت . تبو ( tabu ) ا خ . پ . نام جائى كه در آنجا آسيائى است و گويند آن را يونس پيغمبر بنا كرده و چون نام او را ببرند آسيا در حركت آمده و آرام مىگردد . تبوء ( tabavvo ' ) م . ع . تبوء بالمكان : فرود آمد و مقيم شد در آنجاى . و تبوء الرجل من اهله : قادر شد آن مرد بر اهل خود . تبوب ( tabbub ) ا . ع . مهلكه و بيابان خطرناك . و آنچه اضلاع بر آن محتوى باشد . تبوب ( tabavvob ) م . ع . دربان گرفتن . تبوت ( tabut ) ا . ع . تابوت . تبوج ( tabavvoj ) م . ع . سخت درخشيدن برق . تبوذك ( tabuzak ) ا . ع . كسى كه دل و سنگدان و رودهء ماكيان فروشد . و ا خ . موضعى . و بمعنى آخرى بدون الف و لام آيد . تبوراك ( tabur k ) ا . پ . طبلى كوچك كه در كشت‌زار جهت رمانيدن جانوران نوازند . و دف و دايره . و غربال . و طبق